Rozdział I

Oczami Emmy
Kiedy się obudziłam zegar pokazywał 5:48. Bolał mnie brzuch, ale wiedziałam że to skutek stresu. Dziś mam występ baletowy. Czasami pytam siebie co taka duża dziewczyna robi w balecie, ale ja to kocham i nikt nie zdoła mnie od tego odciągnąć.
Powoli wstałam z łóżka i zebrałam książki do plecaka. Zapakowałam dodatkowo strój. Wyszłam do łazienki tam umyłam się. Przeglądając się w lustrze oceniłam że umyje jeszcze głowę. Czysta weszłam do pokoju. Tam zamierzałam poszukać ubrań. W końcu ubrałam się w to Poszłam do pokoju brata. Ku mojemu zdziwieniu był ubrany.
-Jedziemy?- zapytałam bo nie miałam najmniejszej ochoty zasuwać na nogach
-Dobra-po chwili- A no i życzę ci powodzenia.
-Dzięki- dodałam wychodząc z pokoju
Szybko zaprałam portfel i telefon. Wsiadłam do auta brata. Niestety mój brat jest starszy i chodzi na studia. Jego uczelnia znajduje się na prawo a moje liceum na lewo no i tam zazwyczaj wysiadam. Teraz też to musiałam zrobić. Kiedy byliśmy w pobliżu tego miejsca jakiś chłopak wepchał nam się przed maskę.
-Debilu jak łazisz- wrzeszczał brat- Nikt nie nauczył cię zasad- przerwałam mu
-Nie drzyj mordy i tak dupek cie nie posłucha- Nigdy nie lubiłam jak brat się wydzierał
Po kilku minutach znalazłam się przed szkołą. Od razu przywitały mnie moje przyjaciółki.
-Zgadnij kto u nas się będzie uczył- radośnie powiedziała Melanii
-Robert Pattinson?- po chwili dodałam- Nie no przecież za stary nie wiem mówcie
-4 chłopaków z One Direction- wykrzyknęła Samantha Rozumiem ją bo w końcu ona zna takich ludzi, ale ja nie.
-Kto?
-No ten sławny zespół- po chwili dodała- Nie bądź taka zacofana
-Nie jestem zacofana nie znam ich- W tej chwili Melanii pokazała na 4 chłopaków siedzących na ławce. Koło nich był on. Ten chłopak który wpadł na jezdnie. Zauważyli że się im przyglądamy i ręką pokazali byśmy przyszli do nich. nie miałam najmniejszej ochoty z nim się poznać.
-Chcecie autograf czy też zdjęcie?- Zapytał blondyn przyglądając się Melanii.
-Nie dziękujemy nie jesteśmy tymi fankami które piszczą na wasz widok a mówiąc szczerze nie słyszałam nigdy o was- Odpowiedziałam mu
-No weź księżniczko czemu od razu jesteś taka zła?- Zapytał mnie czarnooki chłopak który wtargnął na jezdnie.
-Po pierwsze nie jestem zła, po drugie nie jestem księżniczką i po trzecie czy ty nie znasz się na zasadach ruchu drogowego?- syknęłam w jego stronę
-Dlaczego miał bym nie znać się- tutaj przerwał- To ty jechałaś z tym chłopakiem? Ładnie razem wyglądacie- Widać było po jego oczach że go czymś zasmuciłam.
-Tak to ja jechałam ale  z BRATEM- powiedziałam to z naciskiem na ostatnie słowo
Dopiero teraz się skapnęłam się że moje koleżanki już zaczęły gadać z innymi z tej bandy
-Melanii idziesz bo mamy matmę a wiesz jak ja potrzebuje z tobą siedzieć
-No ok idę- Zmierzałam w stronę sali numer 17. Była to jedna z 2 lekcji na których się uczę bo później mam próby i przedstawienie baletowe. Weszłam do klasy i razem z Melanii zajęłyśmy miejsca. Nagle przez drzwi do klasy weszła ta banda pajaców. Zastanawiam się czemu darze ich taką nienawiścią.
-Hej piękna widzę że mamy razem matmę- powiedział ten brunet
-Niestety
-Ej czemu jesteś taka zła?
-Nie jestem zła i odpieprz się.
-Pff
Skończyłam dyskusje z brunetem i zaczęłam gadać z Mel. Jak zwykle nie mogłam się opanować od śmiechu przez co miałam hohoho uwag negatywnych.
-Panno Emmy proszę siąść z Zayn'em i przestać gadać. Czułam to, czułam że nauczyciel zrobił to specjalnie. Chciał się zemścić i musiał mnie przełożyć do Zayna. Szłam tam z ponurom miną. Co było dziwnego nic do mnie nie gadał. Nic a nic tylko cały czas się na mnie gapił. Trochę to mnie wkurzało ale cóż lepsze to niż prowadzenie z nim dyskusji. No nareszcie koniec matmy. Została historia i to co kocham czyli balet.
______________________________________________________________________
No i jest I część. Mam nadzieje że się podoba. Przepraszam za błędy. I proszę o komentarze bo to mnie mobilizuje do dalszej pracy.